In 1996 was ik als copywriter bij Noordervliet & Winninghoff / Leo Burnett (Googlen heeft weinig zin, ze bestaan niet meer) verantwoordelijk voor de introductie van Red Bull in Nederland. We moesten destijds werken met die vreselijke tekenfilmpjes – bedacht door het Duitse bureau Kastner und Partner. Daar was weinig tegenin te brengen – ‘Herr Kastner” had destijds in ruil voor zijn medewerking aan de nog straatarme en startende Dietrich Mateschitz 25% van de aandelen bedongen, dus hij zat als een bok op de haverkist. Gelukkig werden de jongens van Jiskefet destijds net een beetje ‘hot’ en kwam ik op het idee om de jongens een dagje in de studio te zetten met wat biertjes erbij. Grappig genoeg werden hun stemmetjes behoorlijk opgepakt door het grote publiek. Het “doei-doei…” van Michiel kwam op een gegeven moment je oren uit. En ach, we hebben er met z’n allen toch maar mooi ‘Creative Multimedia Advertising Agency MultiLul, met Marlous, heeft u één momentje?“ aan te danken. Tijdens mijn werkzaamheden voor Red Bull, mocht ik in Wenen een soort veredelde ‘Ter land, ter zee en in de lucht’ meemaken, gesponsord en gefaciliteerd door Red Bull. Spielerei, uiteindelijk, vergelijken bij de enorm consequente manier van marketing die Red Bull in de jaren erna begon te vertonen, als aanjager van extreme sports. Ik kan niet anders dan enorm respect opbrengen voor dit merk, dat vliegen zonder vleugels zó minitieus en zó relevant tot haar eigen Paarse Koe heeft weten te maken – hun Red Bull Stratos Space Jump vind ik dan ook het absolute…eh ja, hoogtepunt. Purple Cow Level: een 12+.

Geen gerelateerde berichten.

Tot nu toe leek het er de afgelopen weken op of ik alleen nog maar kon schrijven over andere Purple Cows in de categorie ‘respect‘, maar geloof me: ik zat me te verbijten. En te wachten op dit moment. Niks moeilijkers dan zelf bezig zijn met een geweldige hoax/viral/guerilla, en dan je mond dicht te moeten houden. Maar nu mogen we dan los en kan ik eindelijk het hele team dat hier zo fenomenaal op samengewerkt heeft, openlijk bedanken. Zojuist is bekend geworden dat de film van de slecht oppassende oppas uiteindelijke toch ‘maar gewoon’ reclame is. Maar wel reclame met een paar stevige maatschappelijke raakpunten en nog tot nut van een Goed Doel ook – vandaar dat we, na zorgvuldig overleg,  besloten hadden dat we het wel konden maken om Nederland een paar dagen in de luren te leggen en te shocken. Dit is het verhaal:

Ergens in de zomer van dit jaar besloot Kaat Mossel een Twitterveiling te organiseren. Superidee, natuurlijk, waar ook wij niet lang over aarzelden om aan mee te doen. We boden onze diensten (lees: Een Idee) aan aan de hoogste bieder. Daar werd om te beginnen mooi 1.090,00 euro mee opgehaald voor een weeshuis in Afghanistan, en wij konden onze tanden ergens inzetten. Gelukkig werd ons aanbod gewonnen door Manon en Goran van Greenjump.nl – twee zeer gedreven en authentieke mensen met wie het subliem samenwerken is, zoveel professionalisme kom je zelden tegen. De vraag was nu hoe we heel Nederland in één keer konden wijzen op het bestaan van Greenjump.nl en de gevaren van giftige stoffen in alledaagse kinder- en babyproducten, met een maximaal productie- & mediabudget van 5 a 6.000,00 euro (tot nu toe is Greenjump.nl voor Manon en Goran ook nog maar een uit idealisme geboren en uit de hand gelopen hobby, en betalen ze de hypotheek nog uit hun ‘normale’ banen).

Nou, dat konden we wel. Maar met zo weinig geld moet je natuurlijk wel creatief zijn. Dure tv-spotjes kan je vergeten, en een eenmalige advertentie van 10 bij 10 cm in de Telegraaf gaat ook geen zoden aan de dijk zetten, natuurlijk (hoe goed je copy of je concept ook is). Kortom: zoveel mogelijk impact tegen zo weinig mogelijk kosten.

Al gauw kwamen we op het idee van een kind dat allerlei schadelijke stoffen gebruikte, maar dan wel stoffen die heel het land op de achterste benen zou krijgen. Op die manier zouden we de link kunnen leggen met de mate van (on)bewustheid over welk soort schadelijke stoffen een kind dagelijks binnenkrijgt in het ‘normale’ leven via flesjes, drinkbekers, speelgoed en rompertjes die volzitten met weekmakers, formaldehyde en andere troep. De film met de oppas die het geen moer interesseert dat ‘haar’ kindje per ongeluk nicotine en cocaine binnenkrijgt, was snel geboren. En de opvolging met de eindsequel ook. Maar hoe regisseer je zo’n campagne op de juiste manier de media in? Da’s nog geen sinecure. Vooral niet omdat alles stiekem, anoniem en niet-traceerbaar moet.

Dan kan je wel heel stoer doen en zeggen ‘dat je zeker weet dat…’, maar het is en blijft toch afwachten. Weken werk van vele onbezoldigde handen kunnen zo maar voor niets zijn als je de film lanceert, maar niemand ervan opkijkt. Het kleinste foutje, de minste verspreking, één dom ‘niet-oplet-momentje’ en het kan gebeurd zijn. Gelukkig hadden we geluk. Nog geen uur nadat de film op Youtube stond en we hem op Dumpert hadden gezet, stond-ie op GeenStijl. De comments waren niet van de lucht, en natuurlijk begon ook GeenStijl zelf te bedenken dat het wel eens een hoax zou kunnen zijn. We hadden een perfecte ’seeding strategie’ op allerlei ouderfora en tientallen relevante Hyves, opeens begon het te lekken en de media te bereiken (in twee dagen tijd bijna 100.000 views op Dumpert is niet gek, vinden we zelf).

En vandaag zijn we dan uit de kast gekomen. Kijk maar hier, of nog beter: op de site van Greenjump zelf, inclusief uitleg.

Los van de trots die ik heb in vaktechnische zin, zit er voor mij ook nog een heel bijzonder persoonlijk leermomentje aan deze hele campagne. Eergisteren, de dag dat de campagne live ging, had ik één van de zwaarste momenten uit mijn leven. Laat ik het erop houden dat het met een begrafenis te maken had. De ‘klant’ (als je zo samenwerkt, kun je ze onmogelijk nog klanten noemen) wist dat en had gezegd dat we daarom de lancering moesten uitstellen. Maar omdat ik juist op het moment dat ik deze film aan het afwerken was met onnoemelijk veel liefde en een prachtig team van mensen gebeld werd met het nare nieuws, vond ik dat de lancering toch door moest gaan. Dan maar ‘zonder mij’. Ik, die niet kan delegeren. En nooit iets uit handen durft te geven. Ik prijs me gelukkig dat ik een team om heen gehad heb dat alles, als ware het een militaire operatie, 200% perfect uitvoerde en een kleine 36 uur achter elkaar on-line bleef om alles te regelen en te monitoren. Zo wil ik de rest van 2010 ook wel werken

Ere wie ere toekomt. Dus hier volgen de credits. Daarna het persbericht van Greenjump en volgende week een mooie evaluatie met de hele strategie en de resultaten.

Voor nu 1000 x dank aan:

Manon en Goran – voor hun vertrouwen en niet aflatende streven naar perfectie.

Sander Willems – niet alleen voor zijn art-directionele oog, maar ook voor zijn productie- en locatiekwaliteiten. En natuurlijk voor het muziekje

Bima productions – voor hun productie- en facilitaire ondersteuning.

Janneke Cremers ( ‘JIP by Janneke’)- voor haar onwaarschijnlijke inzet, kritiek, feedback, inhoudelijkheid en super-projectmanagement 24/7

Reau Waandels, de actrice die onbekend wil blijven en de 5-jarige Sebastiaan Smits - voor hun acteertalent en geduld tijdens de shoot.

Leen en Marjon – voor het afgelopen jaar.

Gabrielle & Hans van World To Toch – voor hun super postproductie en de warme en collegiale sfeer die bewuste donderdag.

Cor Hospes - voor zijn adviezen en mediatraining

Van der Valk Avifauna – voor de kip met appelmoes die uiteindelijk tortellini en sudderlapjes bleken te zijn.

Iedereen die ik onverhoopt vergeten ben – voor hun niet aflatende steun dit jaar en tijdens deze campagne.

En, natuurlijk, mijn moeder – zonder haar was ik er niet geweest. En dit idee dus ook niet.

—————————————————————————————————————————————

PERSBERICHT:

Kind aan drugs bij oppas blijkt reclamestunt voor webshop Greenjump.nl

Zogenaamd stiekem gefilmde opname zorgvuldig geregisseerde stunt om ouders te wijzen op gevaren van gif in baby- & kinderproducten.

Barendrecht, 17 december 2009

Alle commotie ontstaan op nieuwssites en diverse ouderfora om het recent opgedoken filmpje waarin een kind te zien is dat drugs gebruikt, terwijl het oppassende stelletje niet of nauwelijks onder de indruk lijkt te zijn van wat er gebeurd, blijkt een zogeheten ‘guerilla-stunt’. De film is helemaal niet stiekem opgenomen om de oppas te betrappen op roken binnenshuis. Het is een‘viral’ voor www.GreenJump.nl , gemaakt in samenwerking met de creatievelingen van Purple Cows. Green Jump is een informatief blog en een webshop die voor 100% gefocust is op biologische en gifvrije producten voor baby’s en kinderen, dus bijvoorbeeld zonder weekmakers, formaldehyde en resten van bestrijdingsmiddelen.

Het filmpje is inmiddels door meer dan 150.000 mensen bekeken en werd door diverse nationale en internationale media (waaronder Geen Stijl, Nu.nl en buitenlandse websites) opgepakt . Het veroorzaakte een storm van verontwaardiging onder mensen die zich boos maakten om de drugs in de buurt van het kindje. Initiatiefnemer Manon Gagic van Green Jump spreekt van een geslaagde actie: “Met een budget van vrijwel nul, heeft een drastische aanpak als deze het grootste effect. We hebben best een tijd getwijfeld want natuurlijk kun je alcohol, sigaretten en drugs niet één op één vergelijken met de giftige stoffen die in baby- en kinderproducten zitten. Tegelijkertijd zitten er in onverwacht veel alledaagse baby- en kinderspullen giftige stoffen die op de langere termijn absoluut erg schadelijk voor de gezondheid zijn, zeker voor kleine kinderen. Wij willen hier graag meer aandacht voor. We hopen dat we op deze manier ouders wat bewuster gemaakt hebben van risico’s die kleven aan hele normale producten die in Nederland gewoon te koop zijn”.

Het idee voor een reclamestunt ontstond door samenwerking met een ander ‘goed doel’: de Twitterveiling. Op de Twitterveiling boden de creatievelingen van Purple Cows hun diensten aan. De opbrengst van deze veiling ging naar een weeshuis in Afghanistan en met de veiling van hun dienst werd de opbrengst weer flink verhoogd. Uit die samenwerking ontstond het idee voor de viral. Aan de film bleek namelijk nog een tweede deel gekoppeld te zijn, waarin de link met Greenjump.nl werd uitgelegd. In twee titels stond: “9 van de 10 kijkers reageert geschokt op deze beelden” en “Terwijl niemand beseft aan welke gifstoffen we onze kinderen elke dag weer blootstellen”.

Manon: “Mijn man Goran en ik kwamen op het idee voor Green Jump 5 jaar geleden, toen ik zwanger was van ons dochtertje Lana. Ik hoorde dat  juist in sinaasappels veel resten van pesticiden zaten en dat was eng want verse jus d’orange was nu juist mijn “zwanger-zijn-verslaving”. Toen we ons er meer en meer in verdiepten, bleek een kind zo ongelooflijk veel blootgesteld te worden aan giftige stoffen waarvan we het nooit verwacht hadden, dat we besloten om andere ouders via een blog net zo veel informatie te geven als we zelf hadden. De stap naar een webshop met 200% ongevaarlijke baby- en kinderproducten was daarna snel gemaakt. Wij willen dat alle producten bij ons aangeschaft 100% veilig zijn, voor ouders én kinderen. We zijn allebei zzp’er (softwareontwikkelaar en fusie- & overnameadviseur) en via Green Jump kunnen we daarnaast ook nog eens heel maatschappelijk bezig zijn”.

Of de actie ook tot meer verkopen zal leiden, is nog niet te zeggen. Maar aan naamsbekendheid heeft Greenjump.nl voorlopig niet meer te klagen.

Geen gerelateerde berichten.

Afgelopen dinsdag gaf ik een lezing voor de Media Werk Groep, over inspiratie. Mijn thema: mensen komen pas echt tot bijzondere daden, stijgen pas echt boven zichzelf uit, als ze een klein beetje stuk moeten gaan. Er zat ook een gedeelte in de presentatie over wat mij inspireert. Toen ik net wat op Twitter zat te struinen, zag ik (met dank aan @sales4foverer) dat ik eigenlijk een belangrijke inspiratiebron vergeten was: de harde werkelijkheid. De rauwe realiteit. Ik schreef al eerder over een indrukwekkende TV-commercial van TAC, maar nu hebben ze een prachtige compilatie gemaakt van een paar jaar harde werkelijkheid in een aantal zeer schokkende commercials. In die paar jaar is het aantal alcoholdoden in het verkeer met iets meer dan de helft gedaald, dus mensen: niet meer zeuren dat confronteren niet werkt. Ik heb net even met ingehouden adem zitten kijken, met name ook nog naar de losse TVC’s aan de rechterkant. Dat is nog iets anders dan de ‘Bob’-campagne. Ik wens jullie allemaal veel inspiratie de komende tijd. En veel Kerstborrels en Nieuwjaarsrecepties. Doe als ik, rij voorzichtig.

Geen gerelateerde berichten.

Tja, als ik hier niet over schrijf in de categorie ‘Met alle respect’, dan mis ik waarschijnlijk wel het Guerilla Idee Van Het Jaar 2009 (tenminste voor Nederland, internationaal zijn we er natuurlijk al uit). Daarnaast is het ook een speelveld waarin ik persoonlijk meer geinteresseerd ben dan de gemiddelde wasmiddelcommercial of een leuke actie voor een zak dropjes. Wat een vondst. En wat een effect. De folder van ‘Het Nieuwe Rijk‘ waarin we opgeroepen worden om ons Burgerservicenummer op de arm te laten tatoeeren. Goed in elkaar gezet. Slim bedacht. Perfect uitgevoerd. En het hele land staat -terecht- op z’n kop. De overheid voorop: wat ongelofelijk dom dat ze überhaupt nog aangifte gaan doen ook! Laat ze potdomme de discussie aangaan, in plaats van naar oom agent te rennen. Bah! Naar twee dingen ben ik wel heel benieuwd: waar kwam het geld vandaan (is geen goedkoop ‘dingetje’) en welk bureau of wie heeft ‘m bedacht? Een gebakje voor degene die me dat even mailt, zodat ik ook persoonlijk mijn felicitaties kan overbrengen en respect betuigen. Purple Cows Level: een 20.

Geen gerelateerde berichten.

Ik hoop zo ontzettend dat dit een idee is voor of van de Britse brandwondenstichting, om de acceptatie van mensen met zichtbare littekens te verhogen of zo… Naar adem happend lees ik net dit berichtje op de Televaag: Verminkte man leest Brits nieuws. Een week lang nog wel. Attenoie… wat een respect heb ik voor die man. Als het een idee is bedacht door een reclamebureau, dan roep ik dit nu uit tot het aller-, aller-, allerbeste idee van de afgelopen 10 jaar. Purple Cows Level: een 25

Geen gerelateerde berichten.

Zelf heb ik een keer iets vergelijkbaars gedaan, met de introductie van De Financiele Raadgever. Dat ging om 8.000 gulden in briefjes van 5, 10, en 25 die op straat waren vastgeplakt, maar je hebt altijd baas boven baas. Rentabiliweb, bijvoorbeeld. Die hadden maar liefst 10 x zoveel budget, 40.000 euri. En die wilden ze gratis weggeven. Nu.nl meent dat de ‘promotiestunt mislukt is‘, maar ik ben het er niet mee eens. Als je 7000 mensen gek kunt maken, je idee leidt tot overheidsbemoeienis en je de hele wereldpers haalt, ben je goed bezig. Dat ze ‘on top of” het bedrag dan nu maar schenken aan een goed doel, maakt het wat mij betreft helemaal af. Dan kun je beter schrijven over ‘chaos‘, dan over mislukken. Enige minpuntje: ik weet nu wel dat Rentabiliweb bestaat, maar niet wat ze doet. Maar ja, als de Fransen het maar weten. Chapeau, dus. Purple Cows Level: een dikke 10 -

Geen gerelateerde berichten.

Iedereen verwacht natuurlijk dat ik in de categorie ‘Paarse Koeien’ deze week over deze actie op de Frankfurter Buchmesse zou schrijven. Maar: dat doet iedereen al, nog afgezien van het feit dat ik er maar niet achter kom waarvoor de actie precies was. En dus ook niet kan beoordelen of het wel of geen goed idee is. Vandaar, via supercoach Dick Stolk, dit keer een hele andere boeg. Wij van Purple Cows Unlimited, en trouwens ook van Formule WWW, geven weleens advies op het gebied van ‘Personal Branding’. Een mooi woord voor: “hoe zet je jezelf zo goed en authentiek mogelijk op de kaart, zodat je er ook nog klanten en werk aan overhoudt?“. Vaak doe je zo’n traject voor bijzondere eenlingen, en negen van de tien keer moet je je budgettair beperken. ‘Lucas G’, een Franse scenarioschrijver voor Canal + heeft ‘personal branding érg goed begrepen. En gelukkig ook het netwerk om zijn idee -vast en zeker tegen vriendenprijzen- te laten uitvoeren. Fabelhaft, in goed Frans. Purple Cow Level: een 11

Geen gerelateerde berichten.

Ik schreef al eerder over de op zich leuke en opvallend media- en middelenvrije ideeën die Microsoft uit de hoge hoed tovert, bij met name introducties. Ze hebben met Windows Vista altijd behoorlijk onder vuur gelegen, dus het is te hopen dat dat met WIndows 7 nu eindelijk voorbij is (zei de Apple-fanaat…). Aan het introductieconcept zal het niet liggen: een heel dorp (behorend bij een gemeente die weer uit 7 dorpen bestaat, gelegen aan de A-7) dat redelijk representatief is voor heel Nederland, genaamd Zevenhuizen, gratis aan de Windows 7 helpen. Ga d’r maar aan staan, behoorlijk brokje organisatie, me dunkt. Uit betrouwbare bron mocht ik vernemen dat het basis-idee bedacht is door Etcetera’s Edward Bardoul, die we al eens eerder tegenkwamen… Chapeau. Purple Cows Level: een 8,5

Geen gerelateerde berichten.

Uit de eigen archieven, deze Franse koe. Op weg naar de vakantiebestemming, nog niet wetende dat die reis na 4 dagen al abrupt zou moeten worden afgebroken, kwam ik dit geweldige idee tegen langs de Franse autoroute. Een adem-afsnijdend staaltje van ‘beleveniscommunicatie’: een in elkaar gereden auto van de hulpdiensten langs de snelweg, op zo’n typische ‘parking’ waar je met drommen en bossen mede-Nederlanders je thermosfles koffie leegdrinkt en een van de laatste zacht geworden witte bolletjes met natte kaas wegkauwt. Ernaast een abri met uitleg: dit wrak werd ook echt veroorzaakt door medeweggebruikers die niet opletten terwijl de hulpdiensten hun werk deden bij een tragisch verkeersongeluk. Of je verder op de weg graag scherp wilt blijven in dit soort situaties, waar voor alvast ‘veel Merci’. Mooier, werkelijker en confronterender krijg je het haast niet in beeld. Purple Cows Level: 9,5

Geen gerelateerde berichten.

Via Cor Hospes‘ nieuwe boekje ‘Alle 13 Goed‘, kwam ik weer eens sinds lange tijd op Frislicht, een fijne weblog met een fijne verzameling frisse ideeën. Stuk voor stuk Purple Cows. Op zoek naar inspiratie voor een nieuw ’stukkie’, stuitte ik op dit onwaarschijnlijk vernuftige staaltje van “boem, klats, beng, tussen de ogen”. Je maag draait ervan om, letterlijk. Een automaat met water zoals dat gedronken wordt in ontwikkelingslanden. Van Unicef. Beter kun je het niet bedenken, harder kun je de realiteit niet verbeelden. Dat de dollarmuntjes nog naar de landen in kwestie gaan, is extra mooi meegenomen. Hier past maar één ding: devoot het hoofd buigen voor zoveel creativiteit, en zoveel inzicht. En hopen dat de week die komt, ons ook een idee van dit niveau gaat brengen. Mag brengen, bedoel ik. Purple Cows Level: een 10-

Geen gerelateerde berichten.