Purple Cows Unlimited

In de serie ‘nieuwe klanten’, nummer 11: NBTC.

Herbert van Hoogdalem — Thu, 15 Jul 2010 17:35:18 +0000

Bij onze vorige ‘nieuwe-klant-aankondiging‘ vertelde ik op mijn Twitter-account én op onze FaceBook Fanpagina (ja, mensen, lid worden mág – gewoon omdat het kan), dat ik hoopte vóór de vakantie nog nummer 13 te kunnen melden. Als dat gaat lukken, betekent dat dat er morgen nog twee klanten ‘in de pijplijn’ even officieel ja moeten zeggen. Eens kijken of we dat gaan halen, dus. Wat vandaag in elk geval erg hielp, was de officiële bevestiging van het Nederlands Bureau Voor Toerisme & Congressen, het NBTC (a.k.a ‘the people behind www.holland.com‘, althans: in het buitenland dan). Uit onverwachte hoek kwam deze ‘lead’ en hij werd gebouwd op de resten van ons Alphense fundament – altijd toch weer leuk om te zien hoe een balletje kan rollen. Het NBTC wil dit jaar haar jaaroverzicht eens “op wat meer opvallende en indringende wijze presenteren, vooral ook met gebruik van nieuwe media”. Daarnaast hadden ze haast, moest het perfect en eens flink ‘out-of-the-box’. Nou, ja. Dan kom je bijna automatisch bij De Koe terecht. Hoe de media -vooral ook de oude- zo rond eind september maar in de gaten, tien tegen één dat we de kranten gaan halen.

Tang op Dirk.

Herbert van Hoogdalem — Thu, 15 Jul 2010 06:14:10 +0000

Ontzetting. Ongeloof. Onbegrip. Onmacht.

Dat was wat ik voelde toen ik vorige week vrijdag per ongeluk een Metro dode boom in mijn handen kreeg, en deze advertentie daarin aantrof. Was ik eerst van plan om een heel leuk verhaal te schrijven over hoe deze misser nou tot stand gekomen kon zijn (“..ik ben eruit! … wij nemen een model…, die zetten we dan dan naast de laptop… Jaaaaa… geweldig, briljant, doen we – hup, bel de klant!”), maar inmiddels wil ik mijn kostbare tijd daar niet meer aan besteden. Deze advertentie heeft sowieso namelijk alweer 1.000 Afrikaanse kindjes een waterbron gekost, schat ik, dus nog meer zinloze verspilling van tijd, geld en moeite vind ik iets teveel eer. Daarom heb ik besloten een prijsvraag uit te schrijven. Wie mij kan vertellen wat de relevantie is tussen de mooie jongen, de laptop, de boodschap, de aanbieding en het merk, die mag bij ons een nieuwe laptop komen halen. Een Acer, uiteraard.

In de serie ‘nieuwe klanten’, nummer 10: Schouwburg De Meerse.

Herbert van Hoogdalem — Fri, 09 Jul 2010 06:42:17 +0000

Zoals iedereen weet, doen we bij Purple Cows niet aan pitches: dit verhaal ligt velen nog vers in het geheugen. Maar gelukkig zijn wij eigen baas, en kunnen we af en toe spelen met de door onszelf aan onszelf opgelegde regels. Afgelopen week hebben we namelijk even de rek opgezocht in onze principes – en met succes. Dat deden we omdat we ons af en toe graag met de inwendige mens bezighouden – dit vak is al oppervlakkig genoeg. Met die inwendige mens zit het wel goed bij Schouwburg De Meerse – na de verhuizing per oktober a.s. komt het theater in een heus (en gloednieuw) cultuurgebouw, samen met o.a. een poppodium. Dat wordt een bruisend bolwerk van kunst en cultuur – daar nemen wij graag een abonnement op. Zoals iedereen kan zien, ligt de grootste behoefte van Schouwburg De Meerse in een nieuwe corporate identity. De pitch wonnen we op de tekst van de offerte, dus we gaan nu pas de kleurpotloden slijpen en de wascokrijtjes uit het vet halen. Het resultaat onthullen we op 17 oktober.

Een handje helpen.

Herbert van Hoogdalem — Mon, 05 Jul 2010 22:31:40 +0000

Mooi hoor, al die stoere verhalen over nieuwe grote (en kleine) klanten. Maar soms moet je als bureau ook je verantwoordelijkheid nemen naar de mensen om je heen. Die wel een duwtje in de rug kunnen gebruiken. En vooral: verdienen. Neem nou ‘zo iemand’ als Annemarie Appelman. Vijf jaar geleden nog stagiaire bij ‘The Buccaneers’, inmiddels dringend op zoek naar een baan – na haar debacle bij het Dierenasiel Amsterdam (waar ze het pas écht naar haar zin had). Als je als bureau dan een beetje weet hoe Social Media werken, wat ‘the benefit’ van transparantie op het web is en hoe je ‘elk nadeel heb z’n voordeel‘ in de praktijk kunt brengen, dan aarzel je niet. Zeker niet als de persoon in kwestie als geen ander een leuke baan verdient. Alleen al omdat ze daar zo haar best voor doet. Ondanks al die eikels die haar afwijzen. Dan maak je een website waarmee ze heel open, heel eerlijk en heel transparant vertelt over haar niet aflatende zoektocht. Nu maar hopen dat het wat oplevert. Maar de eerste tekenen op Twitter, Linked In en Facebook zijn hoopgevend. Meer kun je niet doen. Nu jullie nog.

In de serie ‘nieuwe klanten’, nummer 9: 66 North.

Herbert van Hoogdalem — Sun, 04 Jul 2010 14:05:55 +0000

Er lopen hier bij Purple Cows nogal wat sportfanaten rond, lately (vraag me niet hoe het komt, maar ik profiteer er wel van). En dat worden er trouwens ook steeds meer. Los van al die nieuwe klanten en medewerkers die ‘iets’ met leasure of sports te maken hebben, ben ik zelf recentelijk ook 2 x per week in de gym te vinden. Met m’n personal trainer Ashley als gespierde stok achter de deur weliswaar, maar toch. Dan moet je er natuurlijk ook een beetje hip uitzien, en om ook al die nieuwe en gretige jonge creatieven straks een mooie kluif voor te kunnen houden, was ik dus latent op zoek naar een hip & happening sportmerk. Gevonden! Het dook zo maar op in de persoon van niemand minder dan Milo Extercatte (onthoudt die naam – en zo moeilijk is dat niet) die na 5 jaar weer eens langsfietste. In haar Audi. Zoals elk succesvol bureau in haar geschiedenis een meegroei-merk gehad heeft (denk aan Kastner & Partner die 25% van de aandelen van het startende Red Bull bezat), zo leek het ons ook wel aardig om onze tanden te zetten in een hele leuke klant, waar we vooralsnog niet rijk van gaan worden, maar waar we wel hele creatieve dingen voor kunnen maken – zo’n filosofie heb je niet voor niks, die moet je ook uitdragen dan. 66 North (ik weet niet waar het graden-teken op mijn keyboard zit, sorry) komt uit IJsland. En is op zoek naar guerilla-marketing. Nou, dan hoef ik verder niks meer te zeggen. Alleen maar te laten zien.

Dringend op zoek naar vers bloed.

Herbert van Hoogdalem — Sun, 04 Jul 2010 13:00:29 +0000

It’s a dirty job, maar iemand moet het doen. En sinds de jeugdopleiding van Ajax op z’n kont ligt, moeten we toch ergens in dit land nieuw en creatief talent vandaan halen, spotten, scouten, eruit plukken en over de stormbaan jagen. Goed: even aux serieus. We hebben het altijd al leuk gevonden om als eerste de besten te signaleren, en ze een duwtje in de rug te geven. En tot nu toe lukt het ook aardig.

Nu ook onze jr copywriter zijn tijd tussen ons en ‘ik-mag-nog-niet-zeggen-wie-maar-ik-vind-het-Geen-Stijl’ moet gaan verdelen én omdat er nogal wat interessante interne, maar extreem arbeidsintensieve projecten op stapel staan voor na de zomer – hebben we hier bij De Koe dringend behoefte aan aanwas. Enerzijds aan stagiaires (kijk hier even voor een profiel, de vacature is op 2 juli j.l alvast geplaatst bij In Holland Haarlem – en nee, ik heb het plaatje van die paarse koe er zelf niet bijgezet), maar anderzijds ook aan vergelijkbare gekken als wij, maar dan 10 of 20 jaar jonger. En frisser. Daarvoor hebben we zelfs een nieuw initiatief in het leven geroepen: “Purple Cows Unlimited Light“.

Over PCUBV “Light” verscheen vorige maand al een kort artikeltje op You Ad Daily, vandaar dat we vast meer even een tijdelijke landingspage de lucht in hebben gegooid om de eerste reacties op te vangen. Die stromen binnen, maar we zijn kritisch, heel kritisch. Als je dus mensen kent die aan dit profiel voldoen:
“Eigenwijs, ambitieus, innovatief, kritisch, zefstandig, pro-actief, initiatiefrijk, denkend in kansen en mogelijkheden, oplossingsgericht, creatief, ondernemend, onderzoekend en nieuwsgierig, geen typische werknemers, keiharde werkers met een serieuze mentaliteit, geen klokkijkers, topsporters in spé, gevoel voor smaak en (sociale) verhoudingen, vriendelijk, gretig, nuchter, teamspelers, winnaars, informatieverslaafd, delen door te vermenigvuldigen, collegiaal, pitbulls, perfectionisten. Het helpt als je met computers om kunt gaan (en vooral als je een Mac-fan bent), iets van internet snapt en weet hoe de online wereld in elkaar steekt. Als je ook nog een beetje kunt schrijven of gevoel voor design hebt, ben je helemaal welkom”

En je denkt dat ze dit idee snappen:

“We net een nieuwe methode hebben ontwikkeld: Purple Cows Unlimited Light. Ik vind het leuk om jonge talenten op te leiden en te helpen om het beste uit zichzelf te halen. Helaas heb ik er niet altijd tijd voor. Daarom heb ik een nieuwe business unit bedacht. We brengen de beste studenten van de Willem de Kooningacademie en andere opleidingen bijeen in een pool, barstensvol toptalent. Klanten kunnen die studenten,dat talent inhuren, onder onze begeleiding uiteraard. Per sessie gaan tien studenten met ons een dag lang ideeën en oplossingen bedenken voor een opdrachtgever. Aan het eind van de dag moeten er zo’n honderd ideeën zijn. Daar zitten ongetwijfeld tien geniale ideeën tussen en twintig erg bruikbare oplossingen. Als klant betaal je slechts vijfduizend euro voor zo’n sessie: 160 euro per goed idee dus. Dat verdelen we onder de studenten. Zelf hoef ik er niets aan te verdienen, maar ik heb wel een lead op de klant. De bedoeling is om op deze manier nieuwe talenten te scouten voor ons bureau en tegelijkertijd onderscheidende ideeën te leveren. Deze werkwijze sluit helemaal aan bij Purple Cows. Ik verwacht er veel van.”

….stuur ze dan vooral even door: herbertvanhoogdalem@mac.com, je kent het inmiddels.

Een minuut stilte.

Matthijs — Mon, 28 Jun 2010 17:36:47 +0000

Persoonlijk vind ik de commercial an sich niet zo geniaal (Ik heb ze zelf beter gemaakt). Maar de muziek is fabuleus. En Matthijs’ copy is voor mij de onbetwiste Purple Cow van dit blogpostje: chapeau!

—————————————————————————————————————————————————————————-

In een goede commercila komt alles bij elkaar: concept, idee, doel, boodschap, muziek, beeld en ga zo maar door. Het is zeer, zeer moeilijk om elke keer 100 uit 100 te scoren op alle fronten, maar soms zijn er commercials die in de buurt komen. Het Franse bureau TBWA/Paris maakte in opdracht van Amnesty International een spotje tegen de doodstraf. Het idee is eenvoudig, maar het effect enorm.

Diverse vormen van executie worden uitgebeeld met wassen figuren, die langzaam smelten in de hitte van het licht. Wat overblijft is de brandende kaars van Amnesty International, met het bekende prikkeldraad er omheen. Een reclame van een melancholische schoonheid die je niet vaak tegenkomt.

Niet alleen betreft het indrukwekkende beelden, maar ook een indrukwekkende indirecte boodschap. Als de realiteit van de doodstraf in de spotlights komt te staan, smelt het weg in het licht van de publieke opinie. Geen enkele executie kan eigenlijk het daglicht verdragen, omdat het bewust dood maken van een mens – hoe groot een monster dan ook – in alle gevallen een zaak met een duistere kant blijft.

Het is TBWA gelukt om die boodschap te vangen in een kunststukje van een minuut, waarin ze de kijker dwingt om na te denken over de realiteit van de doodstraf. Je houdt automatisch een minuut stilte, zonder dat het opgelegd wordt door moraalprekers. Zoals het met een minuut stilte hoort, vanuit jezelf, omdat je overdonderd bent door de werkelijkheid van datgene waar je naar zit te kijken.

Wij zijn even wat petities tekenen her en der.

In de serie ‘nieuwe klanten’, nummer 3: Hooghoudt.

Herbert van Hoogdalem — Sat, 26 Jun 2010 19:00:04 +0000

De oplettende lezertjes hadden het natuurlijk al gespot: in de serie ontbrak opeens nieuwe klant ‘nummer 3′. Iets te vroeg gepost, op 25 april, zo gaat dat weleens in het enthousiasme. Want ook daar waren we al een tijdje mee bezig, met de strategie en de online werkaamheden voor Hooghoudt, en daarmee de introductie van een nieuw merk: Royalty. In dit geval werken we nauw samen met ons bevriende (bijna zuster-) bureau in het Oosten des lands: Brandbuilders uit Wierden, van maatje Jan Willem Dekker – Ik schreef er al eerder over.

Het thema ‘Uitgaan is zóó 2009′ bedenken was natuurlijk een inkoppertje, gezien de doelgroep, het feit dat Royalty niet in de horeca te verkrijgen is maar alleen in het retailkanaal én het feit dat thuis feestjes geven opeens zo mateloos populair aan het worden is.

Purple Cows richt zich voornamelijk op waar wij nu eenmaal goed in zijn: strategie, creatie, guerilla, social media en internet. De site is bijna klaar en daar zijn we best wel trots op. De Social Media strategie wordt vanaf begin volgende week opgepakt, maar jullie zijn natuurlijk alvast van harte uitgenodigd om het Twitter account te gaan volgen en om lid te worden van de Facebook fanpagina.

Straf werk.

Herbert van Hoogdalem — Sat, 26 Jun 2010 18:45:33 +0000

Zonder woorden. Hoe stuitend geniaal. Ik kan er maar precies 100 regels aan vuil maken:

Ik had deze briljante advertentie zelf moeten bedenken, en omdat ik dat niet gedaan heb, heb ik strafwerk: ik mag het nooit niet meer doen.

Julie is een bitch

Matthijs — Sat, 26 Jun 2010 17:03:28 +0000

Momenteel draait er wat NS-propaganda om de OV-chipkaart door onze strot te duwen. Men hoopt bij de spoorwegen duidelijk op het Stockholm Syndroom bij de reizigers: maak ze afhankelijk van een martelwerktuig en ze gaan er vanzelf van houden. Het minste wat de NS in zo’n geval zou kunnen doen, is reclame maken die ergens op slaat. Helaas faalt de NS hierin alsof het een normale doordeweekse spoorwijziging op Utrecht CS tijdens een normale doordeweekse stroomstoring betreft.

De boodschap van de reclame is simpel: kom op tijd, dan haal je de trein. O nee, wacht even.

Men wil duidelijk maken dat het veel makkelijker is om met de OV-chipkaart te reizen dan met het ‘ouderwetse’ treinkaartje. David haalt zijn kaartje met ‘swagger’ langs het poortje, Latifah en Rashid maken duidelijk dat allochtonen ook welkom zijn met een OV-chipkaart, Ruben vertegenwoordigt de altijd druk-druk-druk babyboomgeneratie en mevrouw Jaspers doet de bejaarden representen. Iedereen kan OV-chippen! En dan komen Romero en Julie, een naamgeving die duidelijk moeten maken dat hun relatie bij voorbaat al kansloos is.

Julie heeft de OV-chipkaart en loopt dus met gemak door de poortjes. Romero vond zichzelf echter altijd te cool voor de OV-chipkaart en moet zich dus haasten om nog een kaartje te kopen. Uiteraard staat bij het automaat net een bejaarde (niet mevrouw Jansen) zijn OV-chipkaart op te laden, dus dat duurt veel te lang. Een bejaarde een OV-chipkaart laten opladen is namelijk net zo makkelijk als hem vragen Red Dead Redemption uit te spelen in een week. Uiteindelijk sprint Romero met zijn kaartje richting het perron, waar de deuren van de trein voor zijn neus dicht gaan en hij beteuterd afscheid moet nemen van Julie.

Wat een bitch!
Pardon?
Je hoorde me wel. Julie is een bitch. Ze had ook gewoon een half uur kunnen wachten en samen met Romero de volgende trein kunnen nemen. Ze staan op een behoorlijk groot station en nemen de intercity, dus de kans is groot dat die elk half uur gaat. Waarom instappen en Romero op het perron achterlaten? Dat betekent niets meer en niets minder dan dat Julie een egoïstische vrouw is, iemand die eigenbelang altijd voor de liefde plaatst. Terwijl in versie 1.0 van dit verhaal Romeo en Juliet liefde juist lieten voorgaan op eigenbelang, zelfs als daar de dood op volgde. Kortom, die Julie is een ordinaire bitch. Zij verdient een eerlijke jongen als Romero niet. En Romero is eerlijk, absoluut. Hoe we weten dat Romero een eerlijke jongen is? De poortjes staan tijdens de hele commercial gewoon open. Hij had ook kunnen zwartrijden. Maar nee, hij is eerlijk. Hij koopt een duur kaartje. En dat is de prijs die hij moet betalen om er achter te komen dat Julie hem eigenlijk niet verdient.