Als Apple-fan van het eerste uur, geek en I-Phone liefhebber, doet met name deze mij pijn. Maar het moet gezegd: het idee achter de campagne van Blendtec overstijgt alles. Ik bewonder ze al jaren. Picture this: je bent fabrikant van een nieuw merk blender. Er zijn er al honderden op de markt, van dure designdingen tot goedkope Chinese rommel. Tijd om te gaan introduceren. Maar… je hebt geen geld om te kunnen concurreren met de grote marketingbudgetten van A-merken, en wilt ook niet eindigen tussen de Aziatische troep bij de Blokker. Wat doe je dan? Juist – je laat op opvallende wijze zien wat je product nu eigenlijk zo goed kan (demonstraties zijn natuurlijk een beproefde, maar in dit soort gevallen onovertroffen methode), en gebruikt daarvoor het internet. Lekker goedkoop. Het hilarisch niveau van je campagne zorgt vanzelf voor een hoog doorstuurgehalte, een gigantische fanbase in korte tijd en verkopen die door het plafond gaan. Dat zo’n campagne een blijvertje is en telkens actueel ingevuld kan worden, bewijst deze: briljant! Purple Cow Level: een 10.

Uit de oude doos, maar nog steeds tijdloos – niet voor niets is het deze advertentie voor Dujardin Vieux waar we onze eerste creatieve onderscheiding mee binnensleepten. Op de briefing stond: “bedenk een vakbladadvertentie waarmee we aan de handel, de slijters dus, duidelijk kunnen maken dat onze nieuwe reclamecampagne gericht op consumenten binnenkort van start gaat en dat ze dus extra moeten inkopen”. Mmhh… toen al hadden we niets met traditionele advertentie-oplossingen blijkt. We stelden voor om zo’n mooi en typisch vloeipapier dat je altijd bij de slijter om je fles gewikkeld krijgt, als dubbele pagina ‘te plaatsen’ in het hart van het blad. Daarop, heel subtiel, één regeltje: “Voor het geval u wikkels te kort komt, als straks onze nieuwe reclamecampagne van start gaat”. Hij werd geplaatst en vier maanden laten stonden we op het podium van de ADCN, voor de eerste keer. En daar hebben we die avond behoorlijk op gedronken, mag u best weten.

Een Paarse Koe van de hoogste orde. Op de radio kwam het nieuws dat Oranje een oefenwedstrijd ging spelen tegen Nigeria, dat destijds nog op de boycotlijst stond van landen waar je niet tegen speelde omdat er een dictatoriaal regime heerst. De KNVB trok zich daar natuurlijk niks van aan, en speelde toch. Dan krijg je met ons te maken. En met Amnesty! Deze commercial – voor relatief weinig gemaakt- zou slechts één keer worden uitgezonden en wel in de rust van de wedstrijd. Dat is nog eens een staaltje mediaplanning. Echter, de STER lag dwars. Zij wilde hem niet uitzenden om ‘haar andere adverteerders in het blok niet voor het hoofd te stoten’. Oké. Eén persconferentie verder waren we wereldnieuws tot CNN aan toe, en stonden de commerciële omroepen in de rij om de film alsjeblieft gratis uit te mogen zenden. Totale mediawaarde van alle uitzendingen en free publicity: tegen de 5 miljoen. En dat allemaal voor slechts 25 mille aan kosten.

Toen we nét zo’n beetje half Nederland aan het internet hadden gekregen met Planet, kwam er een nieuw probleempje. Opeens was daar ADSL. Vele malen sneller, maar ja: daar moest weer voor betaald worden, gebeld, geregistreerd – toestanden… Hoe leg je dat uit als je net het internet zélf een beetje hebt uitgelegd? Nou simpel – met de tagline ‘Je bent tevreden met wat je hebt, totdat je iets beters kunt krijgen’. Dan is het natuurlijk extra leuk om daar aansprekende voorbeelden bij te gebruiken – dingen die we in eerste instantie allemaal als ‘nieuw’ ervaarden, maar die in hoog tempo door zichzelf en de tijd werden ingehaald. In dit geval kozen we voor de tegenstelling eerste autotelefoon (die met de accu en het draaisnoer) versus het mobieltje zoals we dat nu kennen, en de eerste Hifi-apparatuur waar we vroeger zo trots op waren, terwijl onze kinderen met Mp3 spelers rondlopen. Extra leuk is dat we de commercials opnamen met echt oude apparatuur uit de tijd van de gefilmde onderwerpen – dit om het effect zo sterk mogelijk te maken.

Planet Internet: “Croeiff?”
Van 0 naar 750.000 abonnees in de tijd dat wij werkten op Planet Internet. Voorwaar, iets om trots op te zijn. Hoogtepunt was wel deze commercial, gebaseerd op iets dat elke Nederlander wel een keer heeft meegemaakt in het buitenland. Nederlandse toerist met melkboerenhondenhaar (was een slager uit Zaandam, we konden niet de juiste acteur vinden) komt aan in India. “Where you from, Sir”?, vraagt de taxichauffeur. “Holland”, antwoordt de man, nog enigszins beduusd van zijn vlucht en de indrukken die hij bij zijn aankomt opdoet. “Johan Croeiff?”, zegt de chauffeur. “Jaja”, antwoord de man voor de zoveelste keer aan een buitenlander, die vraag kennen we inmiddels allemaal wel. Dan blijkt de chauffeur over nog veel meer kennis van het Nederlandse voetbal te beschikken: Jan Vennegoor of Hesselink, FC Twente en het 4-4-2-systeem hebben ook geen geheimen voor hem. Dat krijg je met www.oranje.nl: da’s natuurlijk voor de hele wereld beschikbaar.

Amnesty International: Think twice before you do business with China.

Toen de grenzen voor de handel met China voor het eerst opengingen, aarzelden we geen moment. In zakenblad Quote verscheen deze ‘advertentie’. Eerste pagina: een zakencontract. Tekenklaar. Derde pagina: een Chinees doodvonnis, een echte. Eveneens tekenklaar. Daartussen: een carbonvelletje. Teken je de één, dan tekende je automatisch de ander.Er onder stond ‘Think twice before you do business with China”. Het gevolg: wereldwijde pers-covering en aandacht. Plus een wereldticket om alle creatieve onderscheidingen op prijzenfestivals die we ermee wonnen, persoonlijk op te gaan halen. Dat waren er nogal wat.